بیانیه پایانی شرکت کنندگان در چهارمین همایش علمی انجمن موسسه تحقیقات جنگل ها ومراتع

فاجعه سد های تخریب گر زیست محیطی ، چه فردایی را رقم خواهد زد
رده 132 بعنوان جايگاه ايران در زمينه حفاظت از محيط زيست نشان مي دهد که کشور عزيزما  از 90 درصد کشورهاي جهان در اين زمينه عقب تر است و ما از بابت بي توجهي به محيط زيست، جزء تخريب يافته ترين کشورهاي جهان بشمار مي رويم. اين درحالي است که ايران از معدود کشورهايي است که در قانون اساسي خود حفاظت از محيط زيست را تاکيد کرده است..

گزارشی تصویری از نشست"صنعت سدسازی با همه مزیت‌ها و معایبش"

گزارش نشست «چالش‌های صنعت سدسازی با تاکید بر اثرات متقابل آن بر بخش منابع طبیعی»

ساعت 10 صبح دیروز، تالار اجتماعات پژوهشکده سازمان جنگلها و مراتع میزبان نشستی گرم و صمیمی حول یکی از داغترین مباحث مطروحه در حوزه مدیریت آب و منابع طبیعی بود.اتفاقی که دیروز افتاد و به وجه تمایز آن از نشستهای پیشین بدل شد، حضور مدیران و تصمیم سازان حوزه آب برای اولین بار در چنین جلسه ای بود.مدیران و کارشناسانی از وزارت نیرو گرفته تا سازمان محیط زیست، سازمان آب منطقه ای، سازمان جنگلها و حتی کمیته ملی سدها بخشی از حاضران جلسه را تشکیل می دادند. اتفاقی که می تواند نوید بخش وقوع اتفاقات مبارک دیگر در این عرصه باشد.

سد سازی ،‌مصداق بارز تشدید بیابان‌زایی

اینجا جنگل را بیابان می‌كنند
بیابان‌زایی به عنوان یك مشكل بسیار بزرگ جهان، در كنفرانس سران 1992 در ریودوژانیرو برزیل- محیط زیست و توسعه- به‌گونه‌ای بسیار جدی مطرح شد و به تهیه فصل 12 از دستور كار 21 انجامید. در اكتبر 1994 پیمان مبارزه با بیابان‌زایی در پاریس آماده امضا شد كه ایران از نخستین امضاكنندگان آن بود. این پیمان در تاریخ 9/10/75 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید و ایران به جمع متعهدان به اجرای پیمان پیوست. در پی آن كمیته‌ای به‌نام كمیته ملی مبارزه با بیابان‌زایی به ریاست وزیر جهاد كشاورزی شكل گرفت كه وزارتخانه‌ها و سازمان‌های مرتبط از جمله وزارت نیرو موظف به هماهنگی كارهای اجرایی و عملیاتی خود با مفاد این‌ پیمان شدند. بخش آب كشور با پراكندگی در چندین پیكره متفاوت دولتی و مدیریت اصلی به‌شدت متاثر از مدیریت سازه‌ای و سدسازی، گذشته از ناهماهنگی بنیادی با اصول 44 و 50 قانون اساسی، نقض آشكار مفاد ماده‌های 3، 5، 10، 17، و 19 پیمان مبارزه با بیابان‌زایی را پس از گذشت 14 سال با شدت و حدت ادامه می‌دهد. رئوس این مفاد همراه با بررسی موردی در سد البرز در این مقاله بررسی می‌شود. 
روزنامه ی کارگزاران

سد البرز و گنجينه ای مردم شناسي

منطقه لفور مازندران از جمله مناطق بسيار بکر و طبيعي ايران است؛ هم به لحاظ طبيعت و هم به لحاظ فرهنگي و انساني.طبيعت دست نخورده و وحشي اين منطقه و وضعيت سخت راه هاي روستايي و صعب العبور از سويي و خودکفايي اين مردمان از سوي ديگر، عواملي هستند که از رفت و آمد زياد و آميختگي اين مردم با ديگران تاکنون جلوگيري کرده است. نبود وابستگي به شهر و نبود نيازمندي به ساير مردم، لفوري ها را بسيار مستقل ساخته است. علاوه بر اين، علاقه مندي لفوري ها به حفظ سنت ها و آيين هاي گذشته، خود دليل ديگري است بر وجود و بقاي معماري و فرهنگ و ادبيات خاص و بکر در اين سرزمين.
روزنامه ی اعتماد

اندر احوالات روستاییان 11 روستایی که سد البرز کوچ داد

فراموش شدگاني از ديار سوادکوه
اعتراض ها و فريادها براي جلوگيري از ساخت و آبگيري سد سيوند به لحاظ مشکلات فني، اقتصادي، اجتماعي، زيست محيطي و اثرات تخريبي بر ميراث فرهنگي منطقه از يک طرف و قول و قرارهاي فراموش شده مسوولان (خريداري دستگاه هاي رطوبت سنج، احداث موزه باستان شناسي براي اشياي باستاني پشت سد سيوند، مرمت کاخ هخامنشي تنگ بلاغي، پرداخت هزينه هاي کاوش و...) در کمرنگ تر کردن اين آسيب ها از طرف ديگر هنوز از يادها سترده نشده است که تجربه هاي آزمون و خطاي ديگري به وقوع انجاميد؛ سد خاکي البرز،اين بار آسيب هاي سد خاکي البرز است که بايد تکرار شود.
روزنامه ی اعتماد

روستاييان لفور هنوز منطقه سد البرز را ترک نکرده اند

توسعه ناپايدار در احداث سد البرز

سخت است که شاهد به زير آب رفتن محل زندگي هزاران ساله آبا و اجدادي تان باشيد و هيچ کاري هم نتوانيد انجام دهيد. چون قدرت توسعه ناپايدار بسيار بالاتر از قدرت مردمان روستانشين لفور است. بيش از 10 سالي است که مردم اين منطقه اميدوار بودند بتوانند به زندگي در خانه هايشان ادامه دهند و هراسي از آينده نداشته باشند، اما حقيقت اين بود که هر روز شاهد بودند بر تعداد کاميون ها اضافه و بر ارتفاع سد افزوده مي شود. مسوولان با افتخار از شروع آبگيري سد البرز، بزرگ ترين سد خاکي کشور در حالي خبر مي دهند که هنوز تعدادي از روستانشينان در منطقه باقي مانده اند؛ روستانشيناني که حتي با قطع آب و برق و مسدود شدن راه هاي ارتباطي شان هنوز محل زندگي شان را ترک نکرده اند.
روزنامه ی اعتماد

اینبار سد البرز و مرگ ناگزیر بابلرود

آبگيري سد البرز و مرگ دهانه بابلرود

طرح هاي مديريت سازه يي آب (سدها و سامانه هاي انتقال حوضه به حوضه و...) ارزيابي حقيقي اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي ندارند. البته مطالعاتي با اين نام ارائه مي شود که ماهيت آنها عموماً در راستاي تاييد تصميم به اجرا است. در انگشت شمار طرح هايي که مشاور اجرا را از ديدگاه اقتصادي، اجتماعي يا زيست محيطي ردکرده نيز نتيجه يکسان بوده و با سپردن کار به مشاور ديگر و ارائه توجيهات راستي آزمايي نشده، طرح به اجرا رفته است. فايده نسبت داده شده به طرح ها راستي آزمايي نمي شود. تصميمات بدون مشارکت و حتي کوچک ترين نظرپرسي از جوامع محلي و توجه به دانش بومي انجام مي شود. سد البرز نمونه کاملي از همه اين کاستي ها و مغايرت با رويکردهاي توسعه پايدار است.بابلرود از به هم پيوستن سه رود اسکليم، کارسنگ و آذررود تشکيل مي شود. سد خاکي با هسته رسي البرز با مشخصه زمين شناسي وجود گسل هاي بسيار در ساختگاه و پيرامون آن که مي تواند براي سدهاي خاکي در نوار لرزه خيزي شمال ايران بسيار خطرناک باشد، ساخته مي شود. اين سد به نام آبياري 54 هزار هکتار اراضي حد فاصل رودهاي بابل، تالار، سياهرود احداث مي شود. ادعاي مشاور در آبياري 54 هزار هکتار اراضي به سادگي با رجوع به نقشه هاي کاربري اراضي ماهواره يي قابل محک زدن است. البته حتي بدون نگاه به نقشه هاي کاربري اراضي ماهواره يي نيز با پيمايشي کوتاه در مردادماه سال خشک 1387 و پيش از آغاز آبگيري سد البرز مي توان ديد که اراضي ادعا شده، در حقيقت شاليزارهايي هستند که با آب بندان هاي بومي به خوبي آبياري مي شوند. فايده محسوس کشاورزي براي اين سد وجود ندارد گرچه همانند سد تجن و ديگر طرح هاي سدسازي، گزارش راستي آزمايي نشده توجيه اقتصادي، اجتماعي، زيست محيطي و... براي آن ارائه شده است.