اطلاعاتی از سدهای چهارگانه تهران

سدهای چهارگانه تامین‌کننده‌ آب شرب شهر تهران 618 میلیون متر مکعب ذخیره آبی دارند که نسبت به سال قبل 163 میلیون متر مکعب افزایش حجم داشته‌اند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دولت به نقل از ایسنا، خسرو ارتقایی ـ مدیرعامل آب منطقه‌یی تهران ـ با بیان این مطلب گفت: در شش ماه دوم سال آبی 88 ـ 87 با بارندگی‌ که در حوزه‌ استان تهران وحوزه‌ آبریز سدهای چهارگانه تامین‌کننده‌ی آب شرب شهر تهران و قسمت کوچکی از کرج صورت گرفت، در پایان شهریورماه در سدهای امیرکبیر، لار، لتیان و طالقان به شرایط مطلوبی دست یافته‌ایم.

وی با بیان اینکه در شش ماه اول سال آبی که در گذشته دچار کمبود بارندگی بوده‌ایم، گفت: در این شش ماه، هم در تامین آب کشاورزی و هم در تامین آب سایر بخش‌ها مخصوصا شرب با مشکلات عدیده‌ای روبه‌رو بوده‌ایم، ولی در شش ماهه‌ی دوم به شرایط مطلوبی دست یافتیم.

او ادامه داد: در پایان سال آبی 88 ـ 87 نسبت به سال آبی 87 ـ 86 ، 28 درصد میزان بارندگی بهبود یافته در حالی که نسبت به دوره‌ی درازمدت همچنان سه درصد منفی هستیم؛ با این حال بارندگی‌های روزهای آخر شهریورماه بسیار امیدوارکننده بود و وضعیتمان را بهبود بخشید.

ارتقاعی اضافه کرد: پیش‌بینی‌ای که سازمان هواشناسی برای سال آبی 89 ـ 88 ارایه کرده، یک وضعیت نرمال را نشان می‌دهد؛ ولی با اینکه بارندگی‌ها در شرایط نرمال است، میزان روان آب که تامین‌کننده‌ی آب پشت سدها هستند، حدود 30 تا 40 درصد کاهش دارد؛ چراکه وقتی سالی خشک را پشت سر می‌گذاریم، علیرغم بارندگی‌ها میزان آبی که جاری می‌شود کمتر است، این موضوع در سال گذشته هم به وقع پیوست.

وی میزان حجم ذخیره‌ی شده آب در سدهای چهارگانه تامین کننده‌ی آب شرب تهران را در 31 شهریور88 نسبت به سال گذشته اینچنین بیان کرد: سد امیرکبیر کرج 184 میلیون متر مکعب، سد لتیان 78 میلیون متر مکعب سد لار 67 میلیون متر مکعب و سد طالقان 290 میلیون متر مکعب آب دارد که این اعداد نسبت به سال گذشته به ترتیب 53،21،67 و 21 درصد افزایش ذخیره را نشان می‌دهند.

او افزایش منابع آبی این سدها را به دو دلیل بارندگی‌های ابتدای سال آبی 89 ـ88 و برنامه‌ریزی‌هایی که برای آب شرب صورت گرفته دانست و گفت: ما در شرایط نرمال برای مصرف آب تهران 70 درصد از آب‌های سطحی و 30 درصد از آب‌های زیرزمینی استفاده می‌کنیم و برای سایر شهرهای استان از منابع زیرزمینی استفاده می‌شود؛ ولی این درصد در خشکسالی برای آب‌های سطحی به 55 درصد و برای آب‌های زیرزمینی به 45 درصد می‌رسد. در سال آبی که گذشت سعی کردیم برای منابع آبی زیرزمینی و سطحی‌مان برنامه‌ریزی کنیم تا در سال 89 ـ 88 نگرانی‌ها از بابت تامین آب کاهش یابد.

مدیرعامل آب منطقه‌یی تهران تشریح کرد: در مجموع و در شرایط نرمال نیاز آبی‌مان برای شهر تهران در مدت یک‌سال یک میلیارد و 50 میلیون متر مکعب است. البته این به این معنی نیست که این مقدار آب عینا مصرف می‌شود؛ چراکه ما آب کم درآمد داریم و مقداری از آب هم در شبکه از دسترس خارج می‌شود.

وی افزود: ما از اول تا یازدهم مهر 4.5 میلی‌متر بارندگی داشتیم در حالی که در سال آبی قبل 2.2 میلی‌متر بارندگی داشتیم. در حالی که در درازمدت در مدت مشابه 4.7 میلی‌متر بارندگی داشته‌ایم.

او در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه میزان آب بدون درآمد چقدر است؟ گفت: آب به حساب نیامده جزء وظایف شرکت آب و فاضلاب است و کاهش مقدار پرت آب که الان حدود 27 درصد است. جزو برنامه‌های آبفا است که بیش از 30 فعالیت سازه‌یی و مدیریت شده برای اینکه این مقدار کاهش یابد، در دستور کار داریم.

ارتقایی درباره‌ی بارندگی کشور نیزگفت: متوسط بارندگی کشور 250 میلی‌متر و این آمار برای استان تهران 340 میلی‌متر است. البته معمولا بارندگی‌های زیر هزار میلی‌متر در دنیا جزو مناطق خشک تلق می‌شوند.

این مقام مسوول گفت: اولویت ما در استفاده از منابع آب سطحی، تامین آب شرب است و اگر از بابت تامین آب شرب نگران شویم، از آنجایی که برای تامین آب کشاورزی امکان‌ جایگزینی نامحدود از چاه‌ها وجود دارد، آب کشاورزی را کم می‌کنیم.

وی افزود: آب و فاضلاب برای استفاده آب چاه‌های شهر تهران هم به لحاظ کمی و هم کیفی محدودیت‌هایی را دارد و این طور نیست که آب سطحی را به بخش کشاورزی بدهیم و برای شرب از آب چاه استفاده کنیم. اغلب اولویت استفاده آب سطحی، برای شرب است.

مدیرعامل آب منطقه‌یی تهران ادامه داد: آرزوی دیرین بخش آب کشور این بود که روزی از پساب سدهایی که از آن ها آب را به تهران می‌آوریم در همان مناطق استفاده کنیم.

وی گفت: خوشبختانه در حال حاضر اولین مدول تصفیه‌خانه جنوب تهران که حدود 1.3 تا 2 متر مکعب در ثانیه پساب می‌دهد آماده‌ی بهره‌برداری شده و منتظر هستیم که آقای رییس جمهور وقتی را اختصاص دهند و از این طرح بهره‌برداری کنند.

او با اشاره به مزیت‌های این طرح توضیح داد: استفاده از پساب این آب‌ها یکی از راهکارهای تامین آب کشاورزی دشت ورامین و غرب شهر تهران است.

ارتقایی اظهار کرد: علی رغم اینکه این پروژه اعتبار زیادی ندارد، لایروبی کانال ورامین را از چند ماه پیش در دستور کارمان گذاشتیم و امروز باتجهیزات و امکانات خوبی کانال انتقال آب جنوب تهران به ورامین در حال لایروبی است که با این طرح می‌توانیم پسابی را که تحویل می‌گیریم، به دشت ورامین منتقل کنیم که این کار می‌تواند جایگزین کمبود آب از سد ماملو و لتیان برای تامین آب زراعی شود.

وی درباره سد ماملو نیز گفت: یکی از اهداف ما از احداث سد ماملو تامین آب کشاورزی پاکدشت، ورامین و آب شرب تهران است. با توجه به اینکه هنوز خط انتقال و تصفیه‌خانه‌ی آب شرب در منطقه‌ی جنوب تهران و پاکدشت آماده نشده ما در سال گذشته از سد ماملو برای تامین آب زراعی دشت ورامین استفاده کردیم و گاهی تا حدود 14 متر مکعب بر ثانیه آب به دشت ورامین انتقال داده‌ایم.

او همچنین گفت: تا پایان امسال با بهره‌برداری از فازهای مختلف تصفیه‌خانه‌ی جنوب تهران و در سال آینده با تکمیل شدن مراحل مختلف تصفیه‌خانه جنوب تهران قادر خواهیم بود حدود 8 متر مکعب بر ثانیه پساب به دشت ورامین و پاکدشت منتقل کنیم.

مدیرعامل شرکت آب منطقه‌یی تهران درباره‌ی طرح‌هایی که شرکت آب منطقه‌یی موفق به بهره‌بردرای شده است، گفت: طرح انتقال آب از جنوب تهران به رباط کریم را سال گذشته بهره‌برداری کردیم و تا امروز کمتر از چهل میلیون متر مکعب آب را از چاه‌های جنوب تهران به دشت اسلامشهر، شهریار و ربات کریم منتقل کردیم.

او گفت: سال گذشته سد ماملو را آبگیری کردیم و حدودا تا 32 میلیون متر مکعب پشت این سد آب جمع کردیم که کمک زیادی به تامین آب زراعی ورامین کرد و در تلاشیم که تا پایان امسال طرح سد ماملو را به سرانجام برسانیم.

وی درباره‌ی چاه‌های غیر مجاز نیز گفت: بیش از سه هزار و دویست چاه در حوزه‌ی کشاورزی است که بیشتری برداشت از چاه‌های غیر مجاز از چاه‌های کشاورزی صورت می‌گیرد. از آنجایی که این موضوع مرتبط با معیشت مردم است با سازمان جهاد کشاورزی برنامه‌ریزی‌ای داریم که راهی به دست آوریم تا ببینیم چطور با این چاه‌های غیر مجاز کشاورزی برخورد کنیم و چاه‌های مجاز را به مصرف بهینه برسانیم.

او چاه‌های غیر مجاز را 33 هزار چاه دانست و افزود: ارکان‌های نظامی و غیر نظامی چه سازمان‌های خصوصی و چه دولتی در این چاه‌ها سهیم هستند اما عمده‌ی این چاه‌ها مربوط به بخش خصوصی است.

منبع: پایگاه اطلاعرسانی دولت

گفتگو: نگرانی عمومی از پخش پارازیت رادیویی در تهران؛ نیمی از پرندگان تهران گریختند

اشاره: در روزهای گذشته خبرهای بسیاری در باره راه اندازی تجهیزات ارسال پارازیت‌ رادیویی در تهران توسط سپاه پاسداران پخش گردیده که حساسیت عمومی پیرامون پرتوهای رادیویی و پیامد آنها برای سلامتی انسان را برانگیخته است. در مصاحبه‌ای با آقای مهندس محمود تجلی‌مهر، کارشناس مخابرات، به این موضوع پرداخته ایم.

 دویچه‌وله: اخباری پخش شده است که سپاه پاسداران تجهیزاتی برای ارسال پارازیت در سطح شهر تهران در شمال شهر راه اندازی کرده است. جریان چیست؟

محمود تجلی‌مهر: بر اساس این اخبار سپاه پاسداران گویا تجهیزاتی را در دارآباد تهران راه اندازی کرده تا با ارسال پارازیت رادیویی در سطح شهر مانع از دریافت برنامه‌های ماهواره‌ای در تهران شود. کسی با نام مستعار خود را کارمند شرکت "صابرین" که متعلق به سپاه پاسداران است، معرفی کرده و وبلاگی به راه انداخته و در آنجا جزئیات این طرح را نوشته است. عکس هایی نیز از بالای برج میلاد در اینترنت پخش شده که تجهیزاتی را با برچسب شرکت "صابرین" نشان می‌دهد که دورتادور برج نصب شده اند. پیرامون پخش این خبرها سایت‌ها و رسانه‌های ایران نیز گزارش هایی را منتشر کرده اند.

به هر حال، برای آن که بتوانیم اظهار نظر کنیم که این تجهیزات چه هستند، باید اطلاعات فنی این دستگاهها را داشته باشیم؛ چه در بالای برج میلاد و چه در دارآباد. بدون این اطلاعات تنها به شایعات دامن زده می‌شود.

اگر کسانی در تهران بتوانند با تجهیزات لازم توان و فرکانس این پرتوها را در ساعت‌های گوناگون و برای چندین روز یا هفته اندازه گیری کرده و آنها را ثبت کنند، آنگاه می‌توان اظهارنظر دقیق تر کرد. آنچه این روزها در اخبار و اینترنت پخش می‌شود، آمیخته‌ای است از نگرانی‌های بجا و بیجا و راه حل‌های درست و نادرست.

این جریان دو بحث را دامن زده است: یکی این که چگونه می‌توان جلوی پارازیت‌ها را گرفت و کماکان کانال‌های ماهواره‌ای را دریافت کرد و دیگر این که پی‌آمد این امواج بر سلامتی انسان چیست. اگر گمان را بر درستی این اخبار بگذاریم، این دستگاه‌های ارسال پارازیت چگونه کار می‌کنند و تاثیر آنها بر گیرنده‌های ماهواره‌ای چیست؟

آنتن‌های گیرنده‌های ماهواره‌ای (Receiver) که به آنها در زبان عامیانه بشقاب نیز می‌گویند، باید به سوی ماهواره مورد نظر قرار گیرند تا بتوانند امواجی را که از آن ماهواره می‌آیند دریافت کنند. این امواج پس از برخورد با سطح آنتن به سوی مرکز کره آنتن تابش می‌یابند و آنجا از سوی LNB دریافت و به گیرنده هدایت می‌شوند. فرکانس ماهواره‌ها برای کانال‌های تلویزیونی و رادیویی بین۹ تا ۱۳ گیگاهرتس است. گیرنده سپس با دریافت امواج که البته همیشه روی آن پارازیت‌های گوناگون (Noise) هست، تلاش می‌کند که سیگنال کانال مورد نظر را از پارازیت جدا کرده و آن را نمایش دهد. برای این کار باید فاصله میان سیگنال مورد توجه و پارازیت به اندازه کافی زیاد باشد تا گیرنده بتواند آن را تشخیص دهد. این فاصله با SNR (Signal- to-Noise Ratio) تعریف می‌شود و نشان‌گر کیفیت سیگنال است. اگر این فاصله کم باشد، شما تصویر را ابتدا شطرنجی می‌بینید و اگر باز هم این فاصله کمتر شود، دیگر تصویری نمی بینید.

 برای ایجاد مزاحمت برای این گیرنده‌ها یا باید روی ماهواره و یا باید از ایستگاه‌های زمینی مستقیماً روی گیرنده‌ها پارازیت فرستاد. گویا دولت ایران مدتی از روش نخست استفاده کرده است. بنا به اخباری که در سالهای پیش پخش شده بود، مدتی از فرستنده‌ای در کوبا روی کانالهای ماهواره‌ای  ایرانی پارازیت فرستاده می‌شد. سپس این کار از بلغارستان و اروپای شرقی انجام شد و مدتی نیز از ایران. این کار واکنش شدید شرکت گرداننده ماهواره‌ها و سازمان‌های بین المللی چون ITU را داشت و گویا جریمه‌های سنگین برای ایران را نیز در پی داشته است.

در روش دوم می‌توان پارازیت‌های زمینی را − که ما به آنها Terrestrial Interference می‌گوییم − به صورت افقی با توان (وات) بسیار زیاد بر سطح شهر فرستاد. این کاربرای کم کردن فاصله SNR انجام می‌گیرد که می‌توان یا آن را بر روی فرکانس ویژه‌ای انجام داد تا کانال تلویزیونی خاصی به اصطلاح کور شود و یا آن را در یک طیف فرکانسی گسترده انجام داد تا دیگر هیچ کانالی قابل دریافت نباشد. گیرنده در این شکل دیگر قادر به تشخیص و تفکیک سیگنال مورد نظر از پارازیت نیست و چیزی را نشان نمی دهد. می‌توان برای گیرنده حالت Overdrive نیز ایجاد کرد که دیگر قادر به هیچ کاری نباشد. در جنگ‌های الکترونیک از این روش‌ها استفاده می‌شود. ارتش آمریکا در جنگ با عراق این گونه شبکه مخابراتی ارتش عراق را از کار انداخته بود و آنها قادر به ارتباط با یکدیگر نبودند.

در تهران، برای این که بتوانیم اظهارنظر درستی داشته باشیم، باید در سطح شهر اندازه گیری هایی انجام شوند. برای این کار نیاز به اسیلوسکوپ هایی است که بتوانند در باند ۹ تا ۱۳ گیگاهرتس کار کنند. سپس باید توان سیگنال‌ها و پارامترهایی چون CNR  و SNR را در بام خانه‌ها اندازه گرفت. آنگاه است که می‌توانیم دقیق تر بگوییم که در شهر چه روی می‌دهد. اگر کسی بتواند این اندازه گیری‌ها را در تمام فرکانس‌ها در ساعت‌های گوناگون و برای مدت چند هفته انجام دهد، آنگاه می‌توانیم پیرامون زیان این پرتوها بر سلامتی مردم تهران نیز بگوییم. در حال حاضر تنها بازار شایعه داغ است. ما نیاز به اطلاعات فنی و تخصصی داریم.

لطفا در باره پی آمد این امواج برای سلامتی انسان توضیح دهید.

این موضوع بسیار گسترده است و در چارچوب یک گفت‌وگو نمی تواند بگنجد. برای این کار به متخصص فیزیک هسته‌ای و یا پزشکی هسته‌ای نیاز داریم. اما تلاش می‌کنم دست کم سرفصل‌ها را نام ببرم. به هررو، بحث پیرامون پرتوهای رادیویی و یا دقیق تر الکترومغناطیسی همیشه با بحث پیرامون پیامدهای آنها برای سلامتی انسان همراه است. اکنون نیز پس از پخش خبر نصب این تجهیزات در دارآباد، بحث پیرامون خطر سرطان بر اثر پرتوهای رادیویی نیز بالا گرفته است.

اگر بخواهم از آخرین دستاورد علم در باره این پی آمدها در یک جمله بگویم، باید گفت که ما هنوز نمی دانیم که چرا امواج رادیویی برای انسان زیان آور است و این زیان از کجا شروع می‌شود. ما هنوز نمی توانیم زنجیره‌ای را که از منبع امواج رادیویی شروع می‌شود و به عنوان نمونه به سرطان خون در انسان می‌انجامد، از دید علمی به صورتی روشن و بی تردید توضیح دهیم. هنوز حلقه هایی وجود دارند که دانش امروزی ما آنها را نمی‌تواند توضیح دهد. در این باره پژوهش‌های بسیار زیادی در جریان است و به همراه آن نگرانی‌ها و جدل‌های فراوان.

به طور کلی، انسان در تابش دو گونه از پرتوهای الکترومغناطیسی قرار دارد: امواج الکترومغناطیسی طبیعی که در طبیعت همیشه وجود داشته اند و پرتو‌های الکترومغناطیسی مصنوعی که از دستگاههای ساخت انسان تولید می‌شوند. کره زمین همیشه در تابش پرتو‌های الکترومغناطیسی و رادیواکتیو که از فضا می‌آیند، قرار داشته است. هر صاعقه‌ای نیز که بر زمین می‌خورد، میدان الکترو مغناطیسی بزرگی با توان زیاد پیرامون خود ایجاد می‌کند. بنابراین بدن انسان با این گونه تابش‌ها آشناست و تا میزانی در برابر چنین تابش هایی مقاوم است. حال این که این میزان کجاست، از دید علمی هنوز قطعی نیست، کما این که توصیه هایی در این باره وجود دارند.

آنچه ما در باره زیان پرتوهای الکترومغناطیسی  می‌دانیم، از روی تجربه و مشاهده به دست آمده است. ما این را تجربه کرده ایم که در ایستگاه‌های رادیویی چون برج‌های دیده بانی فرودگاه‌ها و رادارها، در نیروگاه‌های تولید برق، در پست‌های انتقال برق و جاهای این گونه، میزان ابتلا به سرطان بالاتر از میزان متوسط در جامعه است. پی آمد پرتوهای رادیواکتیو بر سلامت انسان نیز جزو این تجربه هاست.

در پژوهش‌ها تاکنون وجود دو پدیده به اثبات رسیده است: یکی تاثیر یونیزه کننده (Ionization) چون پرتوهای هسته‌ای و رادیواکتیو، ایکس و یا ماوراء بنفش و دیگری تاثیر گرمایی (Thermal). حال پیرامون این که اینها چه پیامدهایی دارند، هنوز علم در ابهام است.

 آن چه می‌دانیم این است که پرتوهای الکترومغناطیسی بر روی مولکول‌ها موجب افزایش فعالیت آنها می‌شوند و این بسته به فرکانس و توان این پرتوها پی آمد‌های گوناگونی دارد. یک نمونه روزمره دستگاه مایکروویو است که در هر آشپزخانه‌ای وجود دارد. این دستگاه که در فرکانس ۴۵ /۲  گیگاهرتس کار می‌کند، با تابش پرتو باعث فعالیت شدید مولکول‌های آب، چربی و شکر و موجب گرما می‌شود. مواد غذایی معمولا دارای این مولکول‌ها هستند و همین باعث داغ شدن آنها در زمانی کوتاه می‌شود. با توجه به این می‌توان فهمید که آن کسی که در آمریکا حدود بیست سال پیش گربه خود که در باران خیس شده بود را در مایکروویو گذاشته بود که زود خشک شود، چه خطایی مرتکب شده بود.

یکی دیگر از موارد ابهام در پژوهش‌ها این است که این امواج بر انسان‌های گوناگون در شرایط یکسان تاثیر گوناگون دارد. یک نمونه که در پیرامون من پیش آمد این گونه بود که خانمی شکایت از سردردهای شبانه به هنگام خواب داشت. پس از ماهها سرانجام کاملا تصادفی متوجه شد که هر گاه با تلفن بیسیم DECT مکالمه درازمدت دارد، سردرد خفیفی شبیه آنچه شبها به سراغش می‌آید، دارد. با جستجو متوجه شد که در آپارتمان همسایه او در آن سوی دیوار کنار تختخواب او یک تلفن بیسیم DECT وجود دارد که فاصله آن با سر او به هنگام خواب، یکی دو متر است. پس از آن که همسایه به درخواست او تلفن را از آنجا برداشت، سردردها نیز پایان یافتند. ما هنوز نمی توانیم این پدیده را از دید علمی توضیح دهیم. تنها می‌دانیم که وجود دارد. اما چرا تنها برای برخی از انسان ها؟ نمی دانیم!

در مورد استفاده از تلفن همراه نیز این را بر اساس تجربه متوجه شده ایم آنگاه که کسی درازمدت با تلفن همراه صحبت می‌کند، از آنجایی که تلفن همراه به هنگام مکالمه توان ارسال خود را بالاتر می‌برد، در آن بخش از سر او درجه حرارت نیز بالا می‌رود و مولکول‌ها فعالیتشان بیشتر می‌شود. نگرانی هایی که پیرامون سرطان ناشی از استفاده از تلفن همراه وجود دارد، از اینجا می‌آید.

البته هر چند که این پدیده هنوز از دید علمی ثابت نشده است، توصیه‌های ایمنی وجود دارند. از جمله این که برای گفتگوهای درازمدت بهتر است که از گوشی استفاده شود و خود تلفن در فاصله دورتر باشد. البته باید این را نیز گفت که توان ارسال و پرتوی رادیویی همه تلفن‌های همراه امروزی از آنچه که در استانداردها و توصیه‌های سازمان‌های بهداشت به عنوان مرز مجاز تعیین شده است، بسیار پایین تر است. اما از آنجا که هنوز پژوهش‌های علمی همه ابهام‌ها را روشن نکرده اند، این نگرانی‌ها نیز کماکان وجود دارند. به خاطر همین نگرانی هاست که ما اکنون با دو جبهه روبرو هستیم که یکی از آنها با بزرگ‌نمایی، به نگرانی‌ها دامن می‌زند و جبهه دیگر معتقد است که تا زمانی که چیزی از دید علمی ثابت نشده است، جای نگرانی ندارد. هر کدام نیز استدلال هایی برای خود دارند که قابل رد نیستند.

در ایران نیز این جدل این روزها در رسانه‌ها به راه افتاده است. به گونه‌ای که نماینده‌ای از وزارت بهداشت گفته بود که آنتن‌های BTS شبکه تلفن همراه که در ایران نصب شده اند، دارای مجوز از وزارت بهداشت نیستند. کسی دیگر نیز از سازمان محیط زیست گفته است که منبع انتشار امواج الکترومغناطیس به طور عمده دکل‌های BTS  هستند. بنابراین با توجه به عوارض و تاثیرات سوء خونی و مغزی این امواج مطابق با استانداردهای جهانی این دکل‌ها باید دور از مناطق مسکونی بنا شود. در جایی نیز خواندم که پرندگان تهران به خاطر پرتوهای آنتن‌های BTS شهر را ترک کرده اند.

این سخنان را با چنان اطمینانی می‌گویند که گویا دانش بشر پشت حرفهایشان است و جای هیچ گونه تردیدی برای شنونده نگذارد.

در هیچ جایی برای آنتن‌های BTS نیاز به مجوز بهداشتی نیست و منبع عمده پرتوهای الکترومغناطیسی نیز تنها این آنتن‌ها نیستند. این آنتن‌ها در چارچوب استانداردهای جهانی موجود کار می‌کنند و زمینه کار آنها نیز برای سازمان‌های بهداشت روشن است. این گونه اظهارنظر‌های غیرتخصصی و سطحی، کمکی به روشن گری نمی کنند و تنها نگرانی‌های بیجا را دامن می‌زنند که گویا آنتن‌های BTS که در ایران به کار گرفته می‌شوند، با جاهای دیگر در دنیا تفاوت دارند. این حرف‌ها را در شرایطی می‌زنند که ما هنوز یک سند و یک پژوهش علمی پیرامون پرتوهای رادیویی موجود در شهر تهران ندیده ایم و هنوز در جهان نیز یک سند علمی پیرامون این که مثلا آنتن‌های BTS باعث سرطان خون می‌شوند، وجود ندارد. متاسفانه این حرفها را باید در چارچوب ابتذال و نادانی گسترده در بسیاری از مدیران ایرانی و جنجال بازی برخی از رسانه‌های داخل کشور گذاشت.

چه شبکه‌های رادیویی در سطح شهری چون تهران وجود دارند؟

امواج رادیویی که در سطح شهری چون تهران وجود دارند، بسیار هستند. در تهران چون هر شهر بزرگی، ما شبکه رادیو و تلویزیون داریم، شبکه‌های گوناگون ارتباط رادیویی برای سازمان‌های خدماتی چون پلیس، بیمارستان ها، آتش نشانی، ارتش و غیره داریم. شبکه تلفن همراه، شبکه مایکروویو برای ارتباط مخابراتی و اینترنت، شبکه بیسیم آزاد CB که هر کسی می‌تواند از آن استفاده کند و غیره داریم. در پیرامون خود نیز به جز تلفن همراه که هر کسی با خود دارد، شبکه بلوتوث، تلفن بیسیم خانگی، شبکه کامپیوتری WLAN، دستگاه مایکروویو در هر آشپزخانه‌ای و غیره داریم. این شبکه‌ها همه در فرکانس‌های ویژه‌ای که برای آنها تعیین شده است، کار می‌کنند و مزاحم یکدیگر نمی شوند.

مسئولیت شبکه‌های رادیویی در ایران با سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی در وزارت ارتباطات و فناوری است. این وظیفه آنهاست که اگر سپاه پاسداران و یا هر ارگان دیگری چنین کار عجیبی انجام دهد، باید بیایند و مانع آن شوند.

در نهایت باید این را نیز گفت که هیچ حکومتی که در برابر مردمش احساس مسئولیت کند، نمی آید چنین کار عجیبی را انجام دهد و تنها برای این که مردم مثلا برنامه‌های تلویزیونی بی بی سی یا صدای آمریکا را نبینند، تجهیزاتی را که برای جنگ‌های الکترونیکی به کار می‌روند، بر فراز پایتخت خود راه اندازی کند.

ما در آلمان اکنون بحثی به نام "آلودگی رادیویی" یا Electrosmog در شهرهای بزرگ داریم که در آنجا میزان انتشار پرتوهای رادیویی از شبکه‌های بی خطر و مجاز را اندازه می‌گیرند و در تلاش هستند که سقفی را برای این پرتوها تعریف کنند. اینها اقدام‌های احتیاطی هستند که در اینجا جریان دارند. حال شنیدن چنین کارهایی در تهران بسیار عجیب است و من امیدوارم که این اخبار نادرست باشند.

منبع: دویچه‌وله  

خشكی زاینده‌رود 10 درصد از آمار گردشگران اصفهان كاست

معاون گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اصفهان گفت: شیوع بیماری آنفلوآنزای نوع  و خشكی زاینده رود ، 10درصد از تعداد گردشگران این استان در پنج ماهه نخست سال جاری در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته كاست. ‌

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از واحد خبر روابط عمومی شهرداری اصفهان محسن مصلحی در همایش روز جهانی گردشگری با اشاره به اینكه 98 درصد گردشگران دنیا سیاحتی هستند، اظهار داشت: ایران در جذب دو درصد گردشگر فرهنگی نیز خوب عمل نكرده است.
وی با بیان اینكه ایران در رده 80 تا 90 گردشگری جهان قرار دارد، تصریح كرد: با وجود اینكه جزو 10 كشور اول دنیا در زمینه برخورداری از جاذبه های گردشگری قرار داریم اما نمی‌توانیم صنعت گردشگری خود را با سایر كشورها مقایسه كنیم.
معاون گردشگری استان اصفهان گفت: به منظور جذب گردشگر بیشتر باید به ارتقای سطح سرویس‌های موجود بپردازیم.
وی افزود: بازاریابی و تبلیغات، ایجاد زیربناهای گردشگری و كمپینگ، ساماندهی مراكز اقامتی، برگزاری نمایشگاه‌های گردشگری و صنایع دستی و شناسایی و تعیین محورهای گردشگری از برنامه‌هایی است كه در دستور كار سازمان میراث فرهنگی قرار دارد.
مصلحی همچنین ایجاد وب سایت هفت زبانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، راه‌اندازی كمپینگ در هر 22 شهرستان استان، ساماندهی خانه‌های شخصی برای اقامت مسافران و برگزاری همایش تور اپراتورهای بین‌المللی را از برنامه‌های سازمان میراث فرهنگی استان اصفهان در زمینه جذب گردشگر برشمرد.

تارنمای تحلیلی خبری آبنما نیوز

سد کارون 4 امسال آبگیری می شود

سد کارون چهار بیش از 81% پیشرفت فیزیکی دارد و نیمه دوم امسال آبگیری می شود.

به گزارش واحد مرکزی خبر،خوشنویسان، مجری طرح ساخت سد و نیروگاه کارون چهار با بیان این مطلب گفت: طرح ملی سد و نیروگاه کارون چهار با ارتفاع 230 متر و طول تاج 440 متر، بلندترین سد قوسی کشور است که در استان چهار محال و بختیاری در فاصله 180 کیلومتری جنوب غربی شهرکرد قرار دارد.

این سد با حجم مخزن 2/2 میلیارد متر مکعب علاوه بر کنترل طغیان رودخانه کارون، امکان تولید انرژی برق آبی به میزان 2175 گیگا وات ساعت در سال را فراهم می کند و با بهره برداری از آن، نیروگاه هزار مگاواتی به شبکه سراسری برق کشور افزوده می شود.

خوشنویسان افزود: اعتبار لازم برای اجرای این طرح 13 هزار میلیارد ریال است که تاکنون بیش از هشت هزار میلیارد ریال آن هزینه شده است.

همچنین عطارزاده، معاون امور آب وزارت نیرو با تکذیب خبر به زیر آب رفتن 200 هزار اصله درخت با آبگیری سد کارون چهار گفت: با آبگیری سد کارون چهار، 70 هزار اصله درخت به زیر آب می رود و بر اساس تفاهم نامه بین وزارت نیرو و سازمان حفاظت محیط زیست، مقرر شده است وزارت نیرو به ازای آسیب رساندن به هر اصله درخت در طرح کارون چهار، سه اصله درخت بکارد تا به محیط زیست منطقه ضرری وارد نشود.

وی افزود: این طرح اثرات تخریبی دارد اما فواید ناشی از اجرای آن، به مراتب بیش از ضررهای این طرح است و همه طرح های عمرانی وزارت نیرو با مطالعات حفاظت محیط زیست تطابق دارد.

عطارزاده درباره پیامدهای ناشی از انتقال آب از بهشت آباد به فلات مرکزی نیز گفت: وزارت نیرو باید آب را با مدیریت، به تمام مناطق کم آب کشور منتقل کند، در این باره نیز براساس مطالعات دقیق، به شیوه ای که مردم بهشت آباد نیز متضرر نشوند، انتقال آب به فلات مرکزی صورت می گیرد.

واحد مرکزی خبر

پیشرفت‌های تازه جهان در افزایش ظرفیت تولید انرژی‌‌های تجدید شونده (مهار بیابانزایی)

بهره‌گیری از نیروی باد در دریاها
     به تازگی برای افزایش ظرفیت تولید انرژی برق از نیروی باد، طراحی و اجرای طرح‌های موسوم به ” باد آب ” با استقرار آسیاب‌های بادی غول پیکر در فواصل دور از سواحل دریاها و اقیانوس‌ها بر روی سکوهای شناور و یا دکل‌های مهار شده در قعر دریاها توجه کارشناسان و مهندسین را به خود جلب کرده است.
توفیق در دستیابی به انرژی برق بادی در گروی وجود باد‌های تند و تداوم وزش باد هاست، به شرط آنکه در نزدیکی مناطق مسکونی نبوده و اعتراض ساکنین مجتمع‌های مسکونی  از مشاهده دکل‌ آسیاب‌های بادی را در پی نداشته باشد. پژوهشگران نروژی بر این باورند که هر دو منظور بالا با استقرار نیروگاه‌های بادی در دل دریاها و دور از سواحل دست‌یافتنی است.
     در حال حاضر تولید برق بادی در جهان حدود ۹۴ گیگا وات است که انتظار می‌رود در سال ۲۰۵۰ به حدود ۲۰۰۰ گیگاوات یا بیش از ۲۰ برابر افزایش یابد. به قرار بررسی‌های وزارت کشور آمریکا، سواحل غرب این کشور در اقیانوس آرام توان تولید ۹۰۰ گیگاوات برق بادی در سال دارد، که متأسفانه به سبب ژرفای زیاد دریا، استقرار دکل‌های خیلی بلند تا کنون ممکن نگردیده است. اما طرح آزمایشی  دور از سواحل نروژ می تواند به رویای نصب دکل‌ها در هر ژرفایی کمک کند.
     هدف از اجرای طرح “باد آب”  (HyWind)، نصب بزرگترین توربین‌های تولید برق آبی در ژرف‌ترین  نقاط  دور از سواحل دریاها و اقیانوس‌هاست که برای این پژوهش  توربین‌های ۲۳۰۰ واتی بوزن ۱۵۲ تن بکار برده می‌شود. والتر موزیال Walter Musial   مهندس ارشد انرژی تجدید‌شونده دریایی در آزمایشگاه ملی وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا می گوید “باد آب” تکنولوژی کاملاً جدیدی شناخته می‌شود، که در آن توربین‌های بادی به بلندی ۶۴ متر بالاتر از سطح دریا، بر روی سکوی شناور و یا بر یک لوله فلزی نصب می‌شود. خلاق تکنولوژی نوین و تغییر ساز “بادآب” شرکت نروژی استات اویل هیدرو ( StatoilHydro ) است که زیر مجموعه بزرگترین شرکت نفت و گاز اسکاندیناوی است.
    داخل لوله فلزی پایه دریایی با سنگ‌های شکسته پر و لوله مذکور بوسیله سه کابل قوی در ژرفای ۱۰۰ متری به کف دریا مهار می‌شود تا سبب پایداری سکو شده و توربین را در برابر تکان‌های شدید ناشی از امواج حفاظت کند. پایداری “باد آب” در زمستان‌های خیلی سرد دریای اسکاندیناوی و تلاطم شدید جوی نشان خواهد داد که هر نقطه ژرف دریا‌ها می‌تواند محل مناسبی برای تولید برق بادی باشد. اگر همه چیز وفق مراد پیش رود، نیروگاه بادی طرح آزمایشی مذکور در فاصله ۱۰ کیلومتری ساحل نروژ در ماه سپتامبر به تولید آزمایشی برق خواهد پرداخت. برای تولید تجارتی برق بادی در سطح دریاها، توربین‌ها باید  خیلی بزرگتر از توربین‌های آزمایشی نروژی  باشد، اما نصب توربین‌های خیلی بزرگ دربالای دکل‌های بلند شناور واقع در میان اقیانوس‌ها و دریاها خود کار بسیار دشواری بنظر می رسد. برای ساخت و نصب توربین‌های بزرگتر و سنگین تر، باید گرانیگاه آنها پائینتر آید تا به سطح آب اقیانوس نزدیکتر شود. شرکت استات اویل هایدرو برای این منظور طرحی در دست تهیه دارد که توربین  به کمک جعبه دنده  در سطح اوقیانوس نصب می‌شود  تا با تغییر محل گرانیگاه  آن لزومی به نصب  توربین در ارتفاع بالا و پشت تیغه‌های باد گردان نباشد.

   پروژه “باد آب” در حال حاضر در مرحله آزمایش و پژوهش است، ولی چنین به نظر می‌آید که هزینه ایجاد نیروگاه بادی شناور در آبهای ژرف اقیانوس‌ها سرسام‌آور باشد. از طرفی بادهای اقیانوسی ضمن یکنواختی و تداوم وزش، از بادهای نزدیک سواحل  قوی‌تر هستند و به آسانی نمی‌توان از این منبع انرژی پایان‌ناپذیر صرفنظر کرد. حسن دیگر نیروگاه‌های بادی آب‌های ژرف، دور از نظر بودن آنهاست، و هر آینه روزی این فناوری موفق شود، فرصت‌های زیادی برای تولید برق بدون کربن و آلودگی در سطح سیاره زمین فراهم خواهد شد.
     در کنارپیشرفت فناوری نیروگاه‌های بادی پر قدرت و با ظرفیت‌های بالا، نیروگاه‌های بادی خانگی هم آماده ورود به بازار شده است. این نیروگاه‌ها با ظرفیت تولید ۱۲۰۰ وات و تولید سالانه ۲۰۰۰ کیلوات ساعت می توانند برق مصرفی منازل و مشاغل کوچک را فراهم کنند. برخلاف نیروگاه‌های بادی بزرگ که بارتفاع بلند ساخته می شوند و پره‌های آنها مانند ملخ هواپیما است، این نیروگاه‌های خانگی به بلندی حداکثر ۱۰ متر است که قسمت دوار آن بشکل منار مخروطی است که با بادهای کم سرعت دوران می‌کند.

 تولید برق آبی
    سهم تولید برق آبی در جهان به شیوه متداول از سدهای بلند و مخزنی در سال ۲۰۰۴ حدود ۴/۱۶ در صد کل تولید برق جهان گزارش شده، بقیه منابع تولید برق جهانی عبارتند از ۸/۱۵ در صد برق اتمی، ۸/۶۵ در صد برق فسیلی و ۲ در صد برق‌های زیست‌شناختی (بیولوژیکی)، زمین گرمایی و خورشیدی. تنها راه ممکن برای افزایش تولید برق آبی بدون احداث سدهای بیشتر که سبب بروز عوارض و خسارات زیاد زیست محیطی در بالا دست و پایین دست سدها می‌شود، بهره گیری از روش‌های  غیر متداول انرژی پتانسیل آب است، مانند حرکت امواج، انرژی جنبشی جریان آب رودخانه و انرژی جذر و مد.
     در پایین‌دست یک سد برق آبی در هاستینگ (Hasting) ایالت مینه سوتای آمریکا، آینده نیروی برق آبی در حال شکل‌گیری است. انرژی تولید شده هیدروالکتریک  یا برق‌آبی نیست، بلکه  “آب جنبش” (Hydrokinetic)  خوانده می‌شود، که از حرکت جریان آزاد آب گرفته شده است.
    نیروگاه آزمایشی “انرژی آبی سبز” اولین طرح “برق آب جنبش” آمریکاست که گواهی دولت فدرال را تحصیل کرده و در سرمای  شدید زیر صفر نصب و در ژانویه ۲۰۰۹ براه افتاد. جریان تند خروجی یک نیروگاه برق آبی سبب دوران  پروانه سه تیغه ۶/۳ متری موسوم به توربین آب جنبش شده و برق تولید می‌کند.
     فناوری “برق آبی سبز” شبیه توربین‌های تولید برق از جذر و مد در اروپاست که متناسب با حرکت یکطرفه جریان آب بهینه سازی شده است( در نیروگاه‌های برقی جذر و مد آب توربین‌ها در دو جهت ورودی و خروجی عمل می کند). از فناوری “برق آب جنبش” فقط  در رودخانه های با جریان آزاد و کافی می توان استفاده کرد.
    در تولید انبوه، توربین‌ها باید سری ساماندهی شوند، تا از طریق ارتباط آنها با تاسیسات برقی سدهای برق آبی اتصال آنها به شبکه سراسری برق ناحیه ای تسهیل گردد. کارشناسان آمریکایی ادعا کرده اند فناوری “برق آب جنبش” از فناوری برق بادی ارزانتر تمام می شود( ۴ تا ۷ سنت برای هر کیلووات ساعت در برابر ۱۰ سنت در کیلووات ساعت برق بادی).
     در حال حاضر، هدف تولید ۱۰۰ کیلووات برای تامین مصارف ۴۰ خانه است، اما پرسش  موجود اینست که جمعیت آبزیان رودخانه با حضور توربین بدون کربن در مسیر جریان آب رودخانه سازگاری خواهند داشت یا خیر.

    سوخت زیست شناختی (بیولوژیک)
     پژوهشگران در تبدیل خزه‌ها و جلبک های دریایی به سوخت بیولوژیکی و استفاده از متیل (ریشه هیدروکربن یک ظرفیتی) برای تبدیل گاز کربنیک به متان ازمؤلفه‌های گاز طبیعی  به توفیق چشم‌گیری دست یافته‌اند.
     اگر چه اتانول پر مصرفترین انرژی بیولوژیکی امروز شناخته شده، ولی به زحمت نوشداروی وضع پریشان انرژی تلقی می‌شود. پژوهشگران در تلاشند تا هر چه بیشتر مواد آلی مانند نیشکر، جلبک، علوفه، فاضلاب و حتا زباله‌های بیمارستانی را برای مقاصد ترابری و تولید برق به انرژی با آلوده گی کمتر تبدیل کنند. تولید کنونی انرژی بیولویکی حدود ۶۴۳۰۰۰ بشکه در روز است که نیاز سال ۲۰۵۰ حدود ۳۴ میلیون بشگه در روز برآورد شده است. کانال‌های شهر ونیز ایتالیا یکی از منابع مهم تولید انرژی سبز شناخته شده که می تواند قابلیت تولید برق در سطح بازرگانی را هم پیدا کند. یک نیروگاه ۶/۲۷۲ میلیون دلاری در انتظار مجوز تولید برق از مصرف سوخت بیولوژیکی جلبکهای کانال هاست. برای تامین سوخت نیروگاه، جلبکهای کانال جمع آوری و در یک رآکتور بیولوژیکی ۲۶ فوتی کشت ( کود دهی با گاز کربنیک همان نیروگاه) و خشک شده و بعد از استخراج شیره آن و افزودن مواد قلیا یی به سوخت بیولوژیکی تبدیل می‌شود. پیش‌بینی شده نیروگاه در سال ۲۰۱۱ بتواند ۴۰ مگاوات برق (با کمترین آلودگی کربن) تولید کند که بعد از تامین مصارف بندر بقیه آن در اختیار انواع کشتی ها و شناورهای پهلو گرفته در بندر قرار گیرد.

این مقاله از تارنمای مهار بیابانزایی گرفته شده است.