در حالیکه در روزهای گذشته نام چندین نفر ، از جمله دکتر رسول علی اشرفی پور مدیر کل کنونی حفاظت محیط زیست استان مازندران و دکتر محمدباقر صدوق کارشناس قدیمی و مدیر کل کنونی محیط زیست تهران در فهرست نامزدهای احتمالی تصدی ریاست سازمان محیط زیست دیده می شدند، محمود احمدی نژاد طی حکمی محمدجواد محمدی زاده، استاندار خراسان رضوی و مسوول سابق خدمات شهری شهرداری تهران را به سمت معاون رئیس جمهوری و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست منصوب کرد.
بسیاری از فعالان و کارشناسان محیط زیست با اشاره به سابقه این دو نامزد در زمینه محیط زیست ابراز امیدواری کرده بودند ریاست سازمان بر عهده یکی از این دو نفر قرار گیرد. در حالی که به عقیده آنان، استاندار خراسان محمد جواد محمدی زاده هیچگونه سابقه مدیریتی در عرصه محیط زیست نداشته و نامزد نامناسبی در این حوزه تلقی می شد.
دکتر ناصر کرمی اقلیم شناس و روزنامه نگار محیط زیست می گوید: «به دلیل شغلم 22 سال است همه روزه اخبار محیط زیست ایران را پیگیری می کنم. در همه این 22 سال ما دچار قهقرا بوده ایم. روندی که باعث شده آمار و شاخصهای محیط زیست در ایران روز به روز نگران کننده تر شده و کلاً به شرایطی برسیم که الان می توان به عنوان بحران یاد کرد. تجربه ام می گوید آمدن و رفتن مدیران محیط زیست چندان تاثیری در این روند ندارد زیرا مشکل محیط زیست ایران نه سازمان حفاظت محیط زیست بلکه کل نگاه به مفاهیم توسعه، رفاه و منابع ملی است. به واقع موضوع محیط زیست حوزه بسیار بزرگی است که فقط بخش کوچکی از آن توسط سازمان محیط زیست مدیریت می شود. تیم فوتبالی را تصور کنید که هر از چند گاهی بک چپ آن تغییر می کند اما تیم همان است که در هر بازی چند تا گل می خورد. اگر دفاع چپ، بهترین جهان باشد حداکثر می تواند باخت پنج بر صفر را به سه بر صفر تبدیل کند اما قطعاً میزان تاثیر او در بازی و تیم در حدی نخواهد بود که تیم در حال سقوط را به تیمی جذاب تبدیل کند.»
او می افزاید: «مشکل محیط زیست در ایران نه سازمان محیط زیست بلکه نگاه دیگر بخش های مرتبط با فرآیند توسعه همچون اقتصاد، صنایع، کشاورزی و... به این حوزه است. ممکن است آقای محمدی زاده با توجه به تحصیلات و تجارب نسبتاً مرتبط و نیز تجربه افزون تر در مدیریت کلان نسبت به دو رئیس سابق سازمان محیط زیست بتواند بهتر عمل کند اما بنده اصلاً خوشبین نیستم و تصور نمی کنم تحول مشهودی در اوضاع محیط زیست ایجاد کند. همان طور که گفتم در تیم همیشه بازنده فقط یک نفر تغییر کرده است.»
اما حمید میرزاده خبرنگار محیط زیست، با اشاره به آنکه گزینه های مناسب تری برای تصدی ریاست سازمان حفاظت محیط زیست وجود دارد، معتقد است: «قبل از اینکه آقای احمدی نژاد رئیس سازمان محیط زیست را انتخاب کند گزینه های خوبی پیشنهاد شده بود.»
این خبرنگار می افزاید: «یکی از بهترین گزینه ها دکتر محمدباقر صدوق کارشناس قدیمی و مدیر کل کنونی محیط زیست تهران است. او با تحصیلات محیط زیست و جامعه شناسی و تاسیس اولین گشت هوایی محیط زیست تهران و ارائه برنامه هایش بهترین گزینه بود.»
میرزاده می گوید: «با توجه به اینکه دکتر صدوق تجربه همکاری درخشان با اصولگرایان و اصلاح طلبان دارد از نظر سیاسی هم انتخاب درخشانی بود.»
او در پایان از روزنامه نگاران و کارشناسان محیط زیست می خواهد برای جلوگیری از تکرار تجربیات تلخ گذشته به رئیس جدید کمک کنند: «محیط زیست ایران در مرحله بحران قرار دارد. به همین جهت از خبرنگاران و فعالان محیط زیست می خواهم به مهندس محمدی زاده کمک کنیم تا به سرنوشت تلخ دکتر جوادی دچار نشود.»
یاسر انصاری کجوری دبیر کل کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست ایران می گوید: «با وجود اینکه سازمان محیط زیست سازمانی کاملاً تخصصی است اما انتخاب رئیس آن در دهه های گذشته کاملاً سیاسی بوده است. در این دوره هم بر خلاف نظر کمیته تخصصی نهاد ریاست جمهوری که دکتر رسول علی اشرفی پور و دکتر محمد باقر صدوق از کارشناسان قدیمی و خبره محیط زیست را انتخاب کرده بودند، محمود احمدی نژاد از فردی استفاده کرد که اهلیتی در این زمینه ندارد. امیدوارم آقای محمدی زاده سیاسی عمل نکرده و با استفاده از کارشناسان و متخصصان به محیط زیست آشفته ایران نظم بدهد.»
دکتر اسماعیل کهرم استاد دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران و کارشناس محیط زیست در این خصوص می گوید: «ما به اندازه کافی از عدم تخصص رئیس سابق سازمان محیط زیست ضربه دیده ایم. ایکاش رئیس جدید که تخصص محیط زیست ندارد، دست کم از افراد متخصص کمک بگیرد. هر چند مساله مهمتر از تخصص یا عدم تخصص رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، نگرش کلان دولت به مقوله محیط زیست است. اگر دولت دهم به محیط زیست به عنوان مساله ای مهم و حیاتی نگاه نکند و به آن اولویت ندهد، رئیس سازمان هر کس که باشد نمی تواند درست عمل کند و شبیه کسی می شود که دست و پای او را بسته و داخل استخر انداخته اند. بنابراین باید برای اصلاح نگرش دولت به مسائل زیست محیطی تلاش کرد.»
در بر همان پاشنه قبلی می چرخد
به گزارش «خبرآنلاین» در استان خراسان از ده ها سال پیش، دو روزنامه بزرگ منتشر می شوند که هر روز اخبار و دیدگاه های مسئولان محلی را منتشر می کنند. این وضعیت باعث می شود افرادی که در این استان فعالیت می کنند، نتوانند گذشته خود را بنا به اقتضای حال و آینده، تفسیر کنند.
محمدی زاده در دوران استانداری خراسان رضوی، نه تنها به عنوان چهره ای مدافع مسائل زیست محیطی شناخته نمی شد، بلکه گاه و بیگاه به موضع گیری های مخرب محیط زیست نیز می پرداخت.
روزنامه «خراسان» بیست دی ماه سال گذشته، مطلبی با عنوان اخطار استاندار به مدیر کل منابع طبیعی استان منتشر کرده بود. مطابق این خبر محمدجواد محمدی زاده استاندار خراسان رضوی 10 روز به مدیر کل منابع طبیعی استان آقای شریعتی مهلت داده تا نسبت به واگذاری و تغییر کاربری اراضی مناطق طبیعی تایباد به شهرک صنعتی دستور مساعد را صادر کند وگرنه دیگر نیازی به مدیر کل منابع طبیعی دیده نمی شود.
براساس این گزارش، محمد درویش یکی از فعالان محیط زیست در این خصوص می گوید: «وقتی مسئولان منابع طبیعی به جرم عمل به وظایف و پاسداری از حریم طبیعت تهدید می شوند، نمی توان انتظار پایداری محیط زیست کشور را داشت.» این عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع می افزاید: «محمدی زاده فوق لیسانس بهداشت را دارد و کارنامه ای از وی در عرصه محیط زیست به چشم نمی خورد. هیچ یک از طرفداران محیط زیست نیز وی را نمی شناسند.»
این مدرس دانشگاه در ادامه می گوید: «نفر اول سازمان حفاظت محیط زیست باید متخصص این حوزه باشد. مشکل ما در انتخاب مدیران محیط زیست تاکنون این بوده که مدیرانی را انتخاب می کردیم که بیش از آنکه در این حوزه تخصص داشته باشند، فرد قابل اطمینانی برای مرد شماره یک قوه مجریه هستند ولی حوادث زیست محیطی و روند منفی موجود نشان می دهد اگر کسی متخصص این حوزه نباشد نمی تواند برای مقابله با سیاستهای طبیعت ستیزانه دیگر وزارتخانه ها کاری انجام دهد. متاسفانه هنوز دولتمردان به این نتیجه نرسیده اند که سازمان حفاظت محیط زیست نیازمند مدیری متخصص در این حوزه است.»
مژگان جمشیدی از خبرنگاران حوزه محیط زیست معتقد است: «ایشان تا به امروز هیچگونه سوابق زیست محیطی نداشته و ظاهراً در همچنان روی همان پاشنه قبلی خواهد چرخید، یعنی مدیرانی که کوچکترین ارتباطی با این سازمان نداشتند، کماکان قرار است وارد این سازمان شوند.»